آدمهایی که این جمله رو می شنوند خوشبخت ترین آدمها هستند:
"عیب نداره با هم درستش می کنیم"
مـــــــادرم:
در تمام زندگی ام تنها دلیل بودنم بودی
روزت مبارک فرشته خلقت . . .
پیامبر اکرم:
هر کس پیشانی مادر خویش را ببوسد، از آتش جهنم دور می ماند . . .
——————————-
——————————-
مادرم، عزیزتر از جانم خیلی دوستت دارم
روزت مبارک
هـــــــــــــــــــــــــــــزار ساله بشی
........
این گلهای زیبا تقدیم به تمام مادران دنیا
......
براتون در ادامه ی مطلب یه سری اس ام اس مخصوص روز مادر و زن گذاشتم امیدوارم خوشتون بیاد......
وای باران، باران
شیشه ی پنجره را باران شست.
از دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست...
ای عزیــــز من، بی تو چه سخت است که من جز کلمات
چاره ی دیگری نداشته باشم. هرچند عزیــــــزی چون تو را
دارم و غمی ندارم پس با تو بودن را با نگارش چهره ات به
هم آمیخته و به تــــــــو ازتـــو می نویسم:
با تـــو من همه ی رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم...
با تـــــو آهوان این صحرا کودکان هم بازی منند..
با تــــو کوهها هامیان وفادار خاندان منند..
" با تـــــــــــو، مــــن با بــــهار می رویـــم "
با تـــــو، من در عطر یاسها پخش می شوم...
با تـــــو، من در هر تندر فریاد شوق می کشم...
و در حلقوم مرغان عاشق می خوانم و در قلقل چشمه ها می
خندم و در نای جویباران زمزمه می کنم...
با تــــــــو، من عشــــق را،
شوق را،
زندگی را،
و مهربانی پاک خداوندی را می نوشم....
با تـــــو،من در غربت این صحرا،
در سکوت این آسمان،
و در تنهایی این بی کسی غرق شوق و می خروشم....
با تــــو درختان برادران منند و پرندگان خواهران منند،
وگلها کودکان من....
پس وجودت همیشه زلال و پاک و همیشه در جریان است
...
گلوی آدم را باید گاهی بتراشند تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود ،
دلتنگی هایی که جایشان نه در دل که در گلوی آدم است ،
دلتنگی هایی که میتوانند آدم را خفه کنند...
عزیزم خیلی دلتنگتم!!
باز دریای دلم طوفانی ست
آسمان کسلم بارانی ست
با غم ار زیر و زبر شد نه عجب
تحفه ی فصل خزان ویرانی ست
شرح تنهایی من می پرسی؟؟
شرح تنهایی من طولانی ست
دور باطل زده ام قصه ی من
همه سرگشتگی و حیرانی ست
بعد سرگشتگی و حیرانی
باز هم حیرت و سرگردانی ست
بوی پیراهن یوسف نرسید
می رسد باد ولی هجرانی ست
دار و تیشه همه آسودگی اند
عشقبازی نه بدین آسانی ست
معنیِ عشق بپرس از مجنون
که همه بی سر و بی سامانی ست
نسخ و تعلیق من از سرمشقی ست
که مرا حک شده بر پیشانی ست
گردبادم نه نسیم سحری
کار من گُل نه، غبار افشانی ست
نای بی همدمم و تا به ابد
ناله در حنجره ام زندانی ست
شب قطب و فلک بی فلقم
من همیشه افقم ظلمانی ست
زندگی به من آموخت چگونه اشک بر یزم ...
اما اشک به من نیاموخت چگونه زندگی کنم ...
زندگی به من آموخت درد و رنج چیست ...
ولی به من نیاموخت چگونه تحملش کنم ...
زندگی به من آموخت بی صدا گر یستن را ...
پس تا هست زندگی باید کرد ...
تا عشق هست ... عاشقی باید کرد …
تا دوستی هست ... دوست باید داشت
…تا دل هست ... باید باخت …
تا اشک هست ... باید ر یخت...
تا لب هست ... بوسه باید زد…
تا بوسه هست ... باید زد …
تا معشوق هست ... عاشق باید بود …
تا شب هست ... بیدار باید بود …
تا تـــــو هستی ... باید بود و عاشقانه زندگی کرد
فقط با تو و به خاطرتــــو....
چشم در چشم آسمان
به خود می فشارم رویا را
به زمین می پاشد
از نگاه سرمازده ام ، مواج خیال
دوباره روبرو شدن و صدای شکستن ها...
دوباره باور اینکه
نمی توان و نگفتن ها....
سرود آسمان مرا نمی خواند
دوباره بال بال زدن ها و هرگز نپریدن ها...
دوباره غصه ها و نگاه های وهم انگیز...
سکوت میکنم
زمیــــــن سنگ است....!
سکوت میکنم
دلـــــــــم تنگ است....!
← صفحه بعد
نظرات ()
